Το παγκάκι


Πόσο απλό. Πόσο μόνο. Πόσο σοφό.

Δυο στηρίγματα κάτω, μια βάση από πάνω και μια πλάτη.

Και στέκει εκεί για μας. Είναι πάντα εκεί για μας. Σε κρύα, χιόνια, βροχή και ζέστη, νύχτα και μέρα.

Ο χρόνος και οι συνθήκες το φθείρουν, όπως και εμάς.

Και πόσα κάνει για μας. Και τι έχει ακούσει για μας.

Είναι εκεί για τη μητέρα που θα σταθεί να θηλάσει,

για να παίξει το παιδί,

για το πρώτο φιλί, την πρώτη αγκαλιά του εφήβου,

τους πρώτους προβληματισμούς των νέων,

τα γέλια της παρέας,

για το ζευγάρι που θα μιλήσει, θα καμαρώσει το παιδί του, θα τσακωθεί, θα κλάψει θα γελάσει,

για τον περαστικό που θα ξαποστάσει,

για αυτόν που αναζητά στιγμές ηρεμίας,

για τη γριά που θα σχολιάσει,

το γέρο που θα ξεκουραστεί,

Είναι εκεί να στηρίξει τον χτυπημένο, τον δυστυχή, τον πονεμένο, αυτόν που έχασε άνθρωπό του, αυτόν που απέτυχε, που έχασε τη δουλειά του.

Είναι εκεί για να αγκαλιάσει τον άστεγο.

Συλλέγει τον πόνο και την αγάπη. Τη χαρά και τη λύπη. Δίνει πάντα χείρα βοηθείας.

Βαθιά ανθρώπινο, λίγο να σου μοιάζαμε.


 Δεπάστας Χαράλαμπος

Κοινωνικός Λειτουργός


Επικοινωνία: anisihesmeres@gmail.com
Blog: depastascharalampos.blogspot.gr
Like us on Facebook: Ανήσυχες Μέρες (Page)
Follow us on Twitter: Depastas Charalampos
@anisihesmeres

Σχόλια