Αναρτήσεις

Μωβ μέδουσες και...καλό καλοκαίρι!!!

Εικόνα
        Δε ξέρω για σας ΑνησυχοΜερίτες μου, οι τελευταίες χρονιές είναι πολύ δύσκολες, φαντάζομαι για τους περισσότερους. Πολλές υποχρεώσεις, τρεξίματα, στενοχώριες, λίγος ελεύθερος χρόνος, λίγες χαρές, πολλά έξοδα, λίγα έσοδα, αρρώστιες, απώλειες, πανδημίες, γκρίνια, εσωστρέφεια, πόλεμοι, ακρίβεια. Λίγο - πολύ στο ίδιο καζάνι βράζουμε όλοι, για αυτό μιας που βρήκα λίγο ελεύθερο χρόνο σήμερα, είπα να γράψω ένα μικρό άρθρο για τον επίλογο κι αυτής της χρονιάς. Δυστυχώς λόγω…πολλών, η σελίδα και το blog μου μοιραία μένουν πίσω, το ήξερα. Όσο και να το προσπαθώ είναι τέτοιες οι συνθήκες που δε γίνεται διαφορετικά. Η επικοινωνία μαζί με τους αναγνώστες κι ακολούθους πάντα μου έδινε. Αποδέχομαι την πραγματικότητα και προχωρώ μιας που και τα επόμενα χρόνια αναμένονται στο ίδιο μήκος κύματος ευτυχώς ή δυστυχώς. Είναι φοβερό αυτό που ζούμε πάντως, λες κι επίτηδες το κάνουν να μη μας αφήνουν να ευχαριστηθούμε και να απολαύσουμε ό,τι μας έχει μείνει να απολαύσουμε πια σε αυτή τη ζωή. Ακόμα κα

Η κοινωνική χύτρα

Εικόνα
  Στυγερά εγκλήματα, ακραίες εκδηλώσεις θυμού, επιθετικότητα, βία, ψυχοφάρμακα, αδικήματα, παραμέληση, εξαθλίωση κάθε μορφής, ένα ευρύ φάσμα. Μη πάμε πολύ μακριά, ας βυθιστούμε στους εαυτούς μας κι ας αναλογιστούμε τις αντιδράσεις μας και το συναίσθημά μας στην τελευταία δυσκολία που αντιμετωπίσαμε. Τι είναι αυτό που έχει αλλάξει; Εδώ και αρκετά χρόνια η ελληνική κοινωνία στεγανοποιείται, περιορίζεται. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να χάνουν την ποιότητα ζωής τους, αρχής γενομένης με τα πρώτα σημάδια της οικονομικής κρίσης στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 2000. Άρα, ας τοποθετήσουμε ένα χρονικό φάσμα περίπου 20ετίας. Όχι ότι τα προηγούμενα χρόνια η ελληνική κοινωνία άκμαζε ιδιαίτερα αλλά υπήρχε μία κάποια προοπτική και τουλάχιστον μία γενιά που εργάστηκε κι εξελίχθηκε σχετικά ικανοποιητικά. Φτωχοποίηση, capital control , δάνεια, χρέη, μαυροντυμένοι κουστουμάτοι που μας εποπτεύουν, έλεγχοι, ανεργία, λιτότητα, διχασμός, αβεβαιότητα, ακρίβεια, πολιτική αστάθεια, κοινωνική

Πατριαρχία κι ελληνικό τραγούδι

Εικόνα
  Η μουσική είναι μία από τις σημαντικότερες τέχνες, επιστήμες, ενασχολήσεις, ανακαλύψεις στην ιστορική πορεία του ανθρώπου. Είναι ένα ύψιστο μέσω έκφρασης, διασκέδασης, επικοινωνίας. Σημαδεύει και χαρακτηρίζει εποχές, γεγονότα, ανθρώπους, στιγμές, συναισθήματα. Σηματοδοτεί, περνάει μηνύματα, κινητοποιεί, ομαδοποιεί, γκετοποιεί, συμφιλιώνει ή εχθρεύει, εξιστορεί, μυθοποιεί κι απομυθοποιεί, θέτει αξίες, αμφισβητεί. Τον τελευταίο καιρό μία “καινούρια” λέξη έχει έρθει στην επιφάνεια κι αναπαραγάγεται συνεχώς από τα μέσα, είναι η λέξη πατριαρχία. Αφορμή, οι δολοφονίες, οι βιασμοί και οι κακοποιήσεις γυναικών στη χώρα μας αλλά και παγκοσμίως. Όχι ότι παλαιότερα δε γίνονταν, όμως φαίνεται ότι πλέον “πουλάει” αρκετά κι έτσι τα αιμοδιψή μέσα – με τη σημαντική συμβολή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – αναπαράγουν πλέον περισσότερο. Ίσως είναι ένα σημάδι αλλαγής της κοινωνίας μας, μία ευαισθητοποίηση κι ένα κοινωνικό ενδιαφέρον για να αλλάξει κάτι. Απλοϊκά λοιπόν, πατριαρχία είναι ένα σύστημα ι

Πίσω από το κάδρο

Εικόνα
  Πίνακας: The kiss (Gustav Klimt) Δεν ανακάλυψαν την Αμερική όσοι κοινωνικοί επιστήμονες μιλούσαν για έξαρση βίας και δη ενδοοικογενειακής βίας, ως μεσομακροπρόθεσμη συνέπεια των ιδιαίτερα ψυχοπιεστικών καταστάσεων που βιώνουν οι άνθρωποι την περίοδο της πανδημίας. Από αυτές τις δύσκολες συνθήκες δε θα μπορούσε να απέχει κι η ελληνική κοινωνία, ωστόσο σημαντική διαφορά, παράλληλα βρίσκεται για πάνω από μία δεκαετία σε βαθιά οικονομική κρίση κι ανεργία. Οι αριθμοί εδώ και καιρό αποτυπώνουν αυτή την προδιαγεγραμμένη πορεία, ωστόσο δε θα πρέπει να πλανιόμαστε, δεν είναι φαινόμενα μόνο του σήμερα. Κακοποιήσεις και δολοφονίες ανδρών, γυναικών, ηλικιωμένων, παιδιών, ζώων, γινόντουσαν πάντα, γίνονται και θα συνεχίζουν δυστυχώς να γίνονται ως αποτέλεσμα ανθρώπινης παθογένειας αλλά και των κοινωνιών εν γένει. Σήμερα, πέραν των ιδιαίτερα δύσκολων συνθηκών που βιώνουμε, έχουμε και την “ευκολία” του να γινόμαστε άμεσα δέκτες ειδήσεων, πόσο μάλλον κακών. Η ελληνική κοινωνία στην επικράτειά τη

Την Παρασκευή το βράδυ

Εικόνα
“Την Παρασκευή το βράδυ, Παναΐτσα μου μου ετοίμασες με δάκρυα τη βαλίτσα μου…” Αυτό ήταν το αγαπημένο τραγούδι του πατέρα μου (στίχοι: Πυθαγόρας, μουσική Χρ. Νικολόπουλος, ερμηνεία: Στ. Καζαντζίδης), κι αυτό έμελλε να συνδεθεί μέσα μου και με τον θάνατό του. Μια Παρασκευή βράδυ λοιπόν, ετοίμασε τη βαλίτσα του για να φύγει Σάββατο πρωί Οκτώβρη. Μα ας τα πάρουμε από την αρχή. Αυτό το άρθρο δεν έχει χαρακτήρα requiem, ούτε αγιογραφίας, ούτε επικήδειου. Είναι άρθρο μοιράσματος στιγμών, ανθρώπινων στιγμών κι ανάδειξης αυτής της τρομερής στιγμής, του χωρισμού αυτού, της οπτικής και του βιώματος. Ξέρω ότι πολλοί θα ταυτιστούν ενώ πολλοί τρέμουν στην ιδέα αυτής της άγριας φυσικής πορείας. Δυστυχώς, έτσι είναι η ζωή… Ο μπαμπάς έφυγε νικημένος στα 81 του από τον καρκίνο. Όλα αυτά τα χρόνια όμως νίκησε και τη ζωή και τον καρκίνο πολλές φορές. Κι αυτό με γεμίζει χαρά, υπερηφάνεια, μου δίνει παράδειγμα και μου απαλύνει τον πόνο. Γύρω στα 1950, στην τρυφερή ηλικία των 10 ετών, στην μεταπο

Είμαι 32 και μένω με τη μαμά και το μπαμπά μου

Εικόνα
  Συχνά τίτλοι άρθρων, αριθμοί, έρευνες θα μου τραβήξουν την προσοχή και θα μου γεννήσουν την επιθυμία να ψάξω λίγο παραπάνω και να προβληματιστώ. “ Τα 2/3 των τριαντάρηδων μένει με τους γονείς τους ”, διάβασα πρόσφατα. Δεν είναι κάτι άγνωστο, δε το άκουσα για πρώτη φορά. Πολλοί φίλοι, πολλοί γνωστοί μου, η πλειοψηφία τώρα που το σκέφτομαι, υπό συνθήκες κι εγώ ο ίδιος ακόμα, ανήκουμε σε αυτή την ομάδα. Σύμφωνα με τη Eurostat λοιπόν, σχεδόν το 70% των ελληνόπουλων που βρίσκονται στην πιο δυναμική και παραγωγική ηλικία (18-35 ετών) συνεχίζει να μένει υπό τη γονική θαλπωρή και προστασία. Συνεχίζει να μένει “το παιδί”, για τους γονείς θα είναι πάντα “το παιδί”. Μένει οπότε παιδί ή ίσως για να το πω πιο καλά, δε γίνεται ώριμος ενήλικας. Τι συνέπειες έχει αυτό; Γιατί συμβαίνει αυτό; Θα επιχειρήσω να εισχωρήσω στο μυαλό αυτής της γενιάς, της γενιάς μου, παραθέτοντας πληροφορίες, μαρτυρίες, συζητήσεις, σκέψεις και προβληματισμούς της. Ας τις ακούσουμε, ας τις διαβάσουμε μέσω ενός φανταστικού

Η γενιά των 10

Εικόνα
  Προαυλιζόμενος σε μία κοινωνία – φυλακή, έχοντας πάρει όλα τα μέτρα προφύλαξης κι άδεια ορισμένου χρόνου, περπατώ, παρατηρώ και θέτω σε σειρά σκέψεις, προβληματισμένος για το πρόσφατο παρελθόν, το ζοφερό παρόν και το αβέβαιο μέλλον. Κι αν όσα συνέβησαν ανήκουν στα παλιά κι αν το τώρα είναι δύσκολο τι να περιμένουμε για το αύριο; Το αύριο είναι τα παιδιά. Τι έχει ζήσει η “γενιά των 10”, τα παιδιά, τα προεφηβάκια, αυτά τα πρώτα κι εξαιρετικά σημαντικά για την ανάπτυξη και τη διαμόρφωσή τους χρόνια της ζωής τους στη χώρα μας αλλά και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου; Αυτή η γενιά παιδιών βίωσε ήδη και βιώνει μία βίαιη και σκληρή, κοντά δεκαπενταετή, οικονομική κρίση με άμεσες κι έμμεσες συνέπειες στη ζωή τη δική τους, των οικείων τους αλλά και του κοινωνικού τους περιβάλλοντος γενικότερα. Με τη μαμά και το μπαμπά να μάχονται καθημερινά για το μεροκάματο και την ανεργία, με τις συντάξεις των παππούδων να μειώνονται και να μη μπορούν να συνεισφέρουν, με στερήσεις και ενδοοικογενειακές δ