Ανήσυχες Μέρες

    Στις συνθήκες που βιώνει η ελληνική κοινωνία σχεδόν όλες οι κοινωνικoοικονομικές τάξεις πλήττονται συνεχώς. Οι ζωές όλων έχουν αλλάξεις. Έχουμε γίνει πιο φτωχοί, όχι μόνο σε θέμα χρημάτων αλλά και σε θέμα αξιών, αρχών και θεσμών. Σχεδόν σε κάθε σπίτι υπάρχει ένα άνεργος τουλάχιστον. Το κόστος των προϊόντων παραμένει πολύ υψηλό με αυξητικές τάσεις. Και σκέφτομαι και διερωτώμαι… ‘’Στον κόσμο αυτό των μεγάλων, πόσο δύσκολο είναι να είσαι σήμερα παιδί…’’ ;    Ένα παιδί αντιλαμβάνεται πολλά περισσότερα από όσα εμείς πιστεύουμε ότι καταλαβαίνει. Η δυσκολία της ανωριμότητας είναι ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί τα μηνύματα τα οποία λαμβάνει και να τα αξιολογήσει ορθά (συνήθως).    Πως μπορεί να νιώθει ένα παιδί όταν μεγαλώνει, βιώνει και εξελίσσεται σε μία οικογένεια που ο γονέας απολύθηκε και κυριαρχεί η απόγνωση; Πως μπορεί να νιώθει ένα παιδί όταν σχεδόν κάθε μήνα οι γονείς του επιστρέφουν στο σπίτι με λιγότερα έσοδα ή με καθόλου έσοδα; Πως θα νιώθε...

5 η χρονιά για τη στήλη μου… Στο εναρκτήριο άρθρο της χρονιάς – όπως το παρόν – συνήθιζα να περιγράφω τα συναισθήματά μου και να αναφέρω το κλασικό «μότο» της ζωής μου « Πως περνάνε τα χρόνια… ». Φέτος δεν έχει τέτοια! Ξεκινάμε δυναμικά, γεμάτοι ενέργεια και όρεξη για δημιουργία. Εγώ θα συνεχίσω - πρωτίστως για μένα -να κάνω αυτό που με ικανοποιεί και με γεμίζει - να αρθρογραφώ – και οι λίγοι αλλά πραγματικά συνεπείς αναγνώστες της στήλης, του blog και της σελίδας να την παρακολουθούν και να επικοινωνούμε. Η θεματολογία θα παραμείνει η ίδια. Σκέφτομαι να εμπλουτίσω τη φετινή στήλη μου με ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις (ήδη έχουν γίνει κάποια δοκιμαστικά, συζητήσεις και προτάσεις) σε άτομα της διπλανής πόρτα αλλά και σε αναγνωρίσιμα από το ευρύ κοινό άτομα με φίλτρο πάντοτε κοινωνικό. Ακόμα θα προβάλω περισσότερο θέματα που μου αποστέλλουν οι αναγνώστες κάτι που έχει συμβεί και παλαιότερα. Και φέτος θα ήθελα να κάνω ειδική αναφορά στους αναγνώστες του blog μου όπου εκεί πρωτίστω...

« Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια » όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας και ειδικά κάτι τέτοιες στιγμές όπως και αυτή μόνον να φλυαρήσω δε θα ήθελα. Άλλη μια χρονιά, η τέταρτη (!) συνεχόμενη που αρθρογραφώ έφτασε στο τέλος. Ήταν μια χρονιά πολύ δύσκολη για όλους μας συναισθηματικά και κοινωνικοοικονομικά. Προσωπικά, λόγω του βεβαρυμμένου προγράμματος εκτιμώ πως ίσως ‘’παραμέλησα’’ λίγο τη στήλη μου, τη σελίδα της (Ανήσυχες Μέρες) στο facebook , όχι όμως τη θεματολογία. Αυτό οφείλεται κυρίως στην προσήλωσή μου να εκπληρώσω το στόχο μου, την ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών μου σπουδών, όπως και έγινε λίγες μέρες πριν. Η στήριξή σας αυτά τα τέσσερα χρόνια και ειδικά μέσω της διαδραστικότητάς μας από το blog , το e - mail και το facebook με στήριξε και με στηρίζει. Σας εύχομαι να έχετε ένα υπέροχο καλοκαίρι και σας συμβουλεύω να αναζητήσετε και να βρείτε έστω τον ελάχιστο δυνατό χρόνο να αποφορτιστείτε και να γεμίσετε μπαταρίες Εις το επανιδείν… Ευχαριστώ για όλα! Δεπάστας ...

  Άλλο ένα καλοκαίρι ξεκινά. Άλλη μια δύσκολη σεζόν φτάνει στο τέλος της και ένα σημαντικό διάλειμμα από όλους κι από όλα κρίνεται επιτακτικό. Οι συνέπειες της οικονομικής κρίσεως είναι πλέον εμφανείς σε όλους μας. Δυστυχώς για πολλούς, υπό τις υπάρχουσες οικονομικές συνθήκες οι πιθανότητες για καλοκαιρινές διακοπές μειώνονται σημαντικά ή και εκμηδενίζονται.    Πέρσι με είχε εκπλήξει θετικά ότι πλην απειροελαχίστων εξαιρέσεων, φίλοι και γνωστοί ανέφεραν το πόσο όμορφα είχαν περάσει στις διακοπές τους. Αυτό πιθανόν δεν είναι καθόλου τυχαίο. Δεν νομίζω πως οφείλεται στη σελήνη που πέρασε στον αιγόκερο ή κάτι τέτοιο, αλλά στην μεγάλη ανάγκη για ξεκούραση, αποφόρτιση, διαφυγή, χαλάρωση, ηρεμία, εκτόνωση και διασκέδαση που έχει ο κόσμος μετά τα άκρως στρεσσογόνα γεγονότα - χρονιά που βιώνει.    Αυτό ακριβώς είναι οι διακοπές. Για αυτό ακριβώς υπάρχουν και αυτό ακριβώς μας προσφέρουν. Είχα τονίζει σε μια συζήτηση που είχα με κάποιους ανθρώπους πως δε θα πρέπε...

Μόλις πριν λίγες ώρες ολοκληρώθηκε στη χώρα μας η διαδικασία εκλογής Δημάρχων, Δημοτικών Συμβούλων, Περιφερειαρχών και Αντιπεριφερειαρχών. Παράλληλα, όπως και όλη η Ευρώπη, ψηφίζαμε και για αντιπροσώπους στην Ευρωβουλή. Δεν έχω ούτε τις γνώσεις ούτε την κατάρτιση για πολιτικές αναλύσεις και πολύ περισσότερο τη διάθεση. Απλά πραγματάκια που φυτρώνουν στο μυαλουδάκι μου θα παραθέσω. Να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου και τους προβληματισμούς μου που τους ενώνουμε διαδικτυακά. Ποιος λοιπόν μπορεί να μου αρνηθεί πως αυτό το ΑΝΕΚΔΟΤΟ με τις συμμετοχές των Δημοτικών Συμβούλων δεν έχει άμεση συσχέτιση με τα τεράστια ποσοστά ανεργίας αλλά και με την απεγνωσμένη προσπάθεια ένταξης σε ένα σαθρό σύστημα που μόνο αν το ακολουθήσεις, το υπηρετήσεις και εντέλει αφομοιωθείς, μπορείς να ελπίζεις σε κάτι καλύτερο; Ποιος από εμάς δεν είχε τουλάχιστον 10 γνωστούς που έθεσαν υποψηφιότητα, υπό την ανοχή φυσικά των υποψηφίων Δημάρχων, για την συγκέντρωση το δυνατών περισσοτέρων ψήφων. Ψηφοδέλτια...

(ακολουθεί απλή περιγραφή γεγονότων, χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία λόγω προστασίας προσωπικών δεδομένων)    Την Κ.Λ την συνάντησα για πρώτη φορά τον περασμένο Μάιο σε μια συνάθροιση που είχαμε παρευρεθεί αμφότεροι. Την είδα από μακριά και έτσι συνέχιζα να την βλέπω και για τις επόμενες 4-5 εβδομαδιαίες συναθροίσεις που ακολούθησαν.    Έβλεπα μια πολύ όμορφη, νέα κοπέλα, με εκφραστικό, γεμάτο θάρρος και θέληση βλέμμα. Ήταν σε αναπηρικό καροτσάκι…Κι όμως, αν αγνοούσες την ύπαρξή αυτού, ήταν σα να έβλεπες έναν απλό καθημερινό άνθρωπο ο οποίος δεν αντιμετώπιζε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα στη ζωή του, παρά μόνον τα συνηθισμένα.    Αμέσως ρώτησα τη φίλη μου που βρισκόταν μαζί μου στη συνάθροιση να μου πει αν την ήξερε. Μου είπε πως την γνώριζε αναφέροντάς μου απέριττα το περιστατικό του περσινού αυτοκινητιστικού δυστυχήματός της.    Έχοντας κατά νου το περιστατικό και απλά κοιτώντας την, ομολογώ πως η συγκέντρωσή μου πήγε περίπατο…Αφενός λόγω...

‘’Όποιος είναι ταπεινόφρων να είστε κουμπωμένος απέναντί του. Είναι δεδομένο ότι είναι άνθρωπος σκοτεινός, για να μην πούμε άνθρωπος κακός. «Η ταπεινοφροσύνη είναι της νεαράς φιλοδοξίας η σκάλα» είπε ο Σαίξπηρ σε μια του τραγωδία. Να προσέχετε τους ανθρώπους που δε σας κοιτάνε στα μάτια όταν κουβεντιάζετε. Ο άνθρωπος που δε σε κοιτάει στα μάτια είναι ύποπτος. Κάτι έχει που θα βγει στο φως κάποια μέρα. Ο Αριστοτέλης έλεγε «ο αλτρουισμός – το να αγαπάς τους άλλους δηλαδή – είναι στον ίδιο βαθμό λανθασμένη προκατάληψη με τον εγωισμό». Εάν αγαπάς τους άλλους, περισσότερο δηλαδή από τον εαυτό σου, είσαι άδικος. Όσο άδικος είναι ο εγωιστής που αγαπάει το όνομά του. Και ξέρετε, δεν υπάρχει χειρότερο πάθος στον άνθρωπο από τον εγωισμό αξιότιμοι κύριοι. Δεν υπάρχει χειρότερο κακό. «Πάσης λύμης δοχείον» έλεγε ένας βυζαντινός, δηλαδή δοχείο κάθε συμφοράς είναι ο ανθρώπινος εγωισμός. Αλλά και το να πέφτεις στην άλλη άκρη και να αγαπάς περισσότερο τους άλλους από τον εαυτό σου είναι το ίδιο ...