Ανήσυχες Μέρες

«Υπέροχη μέρα η σημερινή. Ακόμη και οι “σκληροί” άντρες θα αγοράσουν γλυκά, λουλούδια, λούτρινα και θα κάνουν κράτηση σε κάποιο εστιατόριο για να γιορτάσουν μαζί με εκείνη που είναι ερωτευμένοι, εκείνη που αγαπούν. Μα εγώ δεν θα γιορτάσω σήμερα. Θα περάσω την ημέρα μου στη δουλειά και όταν φτάσει το βράδυ, θα κοιμηθώ μόνος στο σπίτι που έζησα μ’εκείνη που αγάπησα με όλη μου την καρδιά. Έχει προβλήματα η αγάπη. Καταρχήν δεν παρέχεται με εγγύηση. Όσο και αν αγαπήσεις κάποιον, κανείς δεν εγγυάται πόσο θα σε αγαπήσει πίσω, ούτε καν αν θα σε αγαπήσει ποτέ. Έδωσα την αγάπη μου για σχεδόν 9 χρόνια. Αν ήταν 100 όσα μπορούσα να προσφέρω, της τα έδωσα όλα. Σίγουρα κάτι θα πήρα πίσω από εκείνη όμως πια δεν μπορώ να τα υπολογίσω. Η μόνη καθαρή ανάμνηση αγάπης που έχω είναι μια μακρινή βροχερή βραδιά στην “Απανεμιά” όταν ήμουν νευριασμένος που είχα γίνει μούσκεμα και εκείνη με κοιτούσε στα μάτια και σιγοτραγουδούσε μαζί με τον τραγουδιστή το “ανάθεμά σε”. Είναι μόνο μία η ανάμνηση που έχω για...

Σάββατο. Στο κρεβάτι ακόμα, ανοίγω τα μάτια μου αισθανόμενος πως κάποιος είναι στο χώρο μου, από πάνω μου. « Θέλω να σου πω ότι δεν αισθάνομαι καλά, μπορείς να με πας στο νοσοκομείο »; Ήταν τα πρώτα λόγια της ημέρας μου από τον αγχωμένο πατέρα μου. Η μέρα ξεκίνησε κάπως απότομα. Ψάξαμε ποιό νοσοκομείο της περιοχής εφημερεύει και άμεσα αναχωρήσαμε ελπίζοντας πως όλα θα ήταν περαστικά. Στάση 1 η : « επείγοντα περιστατικά » Φτάνοντας στο νοσοκομείο θα έπρεπε ως γνωστόν να ακολουθηθεί μια διαδικασία ώστε να μπορέσει να εξετασθεί ο ασθενής. Φτάνουμε στον εν λόγω χώρο όπου αντικρίζουμε μια απερίγραπτη κατάσταση την οποία θα κάνω μια προσπάθεια να περιγράψω. Πρώτη αίσθηση: ΣΟΚ. Φωνές, φασαρία, μια συνεχόμενη κίνηση σε ένα χώρο κατακλυσμένο από 200 περίπου άτομα που ανακυκλωνόταν συνεχώς από όλες τις φυλές του Ισραήλ, με όλων των ειδών τις παθήσεις, ασθενείς, συγγενείς, συνοδοί, σε ράντζα, αμαξίδια, παγκάκια και όρθιοι. Ρωτάω να μάθω τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσουμε. « Παίρ...

Αρκετό από τον ελεύθερο χρόνο που είχα τον τελευταίο καιρό τον έδωσα στο διάβασμα. Μη φαντάζεστε. Είναι μια αρετή, γιατί το να διαβάζεις βιβλία για μένα είναι αρετή – οι άνθρωποι δεν διαβάζουν σήμερα βιβλία -  που φαίνεται πως την αποκτώ μεγαλώνοντας και μόλις τους τελευταίους μήνες για να είμαι απολύτως ειλικρινής. Έτσι λοιπόν διάβασα ένα κομμάτι από τη διδασκαλία ενός σπουδαίου αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου, του Επίκουρου (341π.Χ – 270 π.Χ). Διατύπωσε τις σκέψεις του και τη θεωρεία του ή αν προτιμούμε έδωσε οδηγίες στον άνθρωπο πώς θα πρέπει να ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή καθώς αυτό είναι απολύτως στο χέρι του. Έγραψε λοιπόν την περίφημο « τετραφάρμακον » (τέσσερα φάρμακα) για την ζωή: -           Άφοβον ο Θεός : Δε θα πρέπει να φοβόμαστε τον Θεό. Εδώ δε χωράει σχολιασμός καθώς η Θεοφοβία η απιστία και η πίστη είναι κάτι πολύ ‘’ευαίσθητο’’ και υποκειμενικό για τον καθένα. Άλλωστε άλλοι οι Θεοί που αναφέρεται ο φιλόσοφος και άλλοι ο...

“Ένας δικτάτορας, μια δικτατορία θα μας σώσει” είναι μια φράση που βγαίνει ακόμα και σήμερα από το στόμα ορισμένων. Σκέφτηκα να τη δανειστώ για το σημερινό μου άρθρο. Χριστούγεννα σήμερα. Ο Χριστός γεννήθηκε τότε, κι εμείς οφείλουμε συμβολικά να γεννάμε κάθε τέτοια μέρα την ελπίδα και την αγάπη σε αυτόν τον κόσμο. Πολλοί θα γούρλωσαν τα μάτια από τον τίτλο του άρθρου, τη φωτογραφία που το συνοδεύει και τα πρώτα λόγια. Σαφώς παραπλανητικά. Μάλλον όσοι αμφέβαλαν δε με έχουν καταλάβει ακόμα. Όλα τα προαναφερθέντα έχουν να κάνουν με τον μεγάλο δικτάτωρ που εμφανίστηκε το 1940. Μα είναι δυνατόν να πήγε ο νους σας στον Αδόλφο; Στο ένα και μοναδικό διάγγελμά του αυτός ο μέγας δικτάτωρ είπε: «Με συγχωρείτε αλλά δε θέλω να γίνω αυτοκράτορας, δεν είναι αυτή η δουλειά μου. Δε θέλω να κυριαρχήσω ή να κατακτήσω κανένα. Θα ήθελα να βοηθήσω τους πάντες αν αυτό ήταν δυνατό. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, άσπρους. Όλοι θέλουμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, έτσι είναι οι άνθρωποι. Θέλο...

  Μελέτη του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ) για την σεξουαλική συμπεριφορά των εφήβων, δείχνει ότι σχεδόν ένας στους τρεις 15χρονους, περισσότερα αγόρια από κορίτσια, αναφέρουν πως είχαν ήδη μια σεξουαλική επαφή και μάλιστα μεταξύ αυτών ο ένας στους τρεις την είχε στην ηλικία των 14. Διαχρονικά, αυξάνεται το ποσοστό των κοριτσιών που αναφέρουν ολοκληρωμένη σεξουαλική εμπειρία ήδη από την ηλικία των 15 ετών, ενώ εκείνο των αγοριών παραμένει σταθερό.    Ένας στους πέντε 15χρονους που αναφέρει ότι έχει ολοκληρωμένες σεξουαλικές επαφές εμφανίζει πλημμελή συμπεριφορά ως προς την αντισύλληψη καθώς απάντησε ότι κατά την τελευταία σεξουαλική επαφή δεν έλαβε κανένα είδος προφύλαξης. Παρόμοιο είναι το εύρημα και μιας άλλης έρευνας, σε ελληνικό μαθητικό πληθυσμό Λυκείων, που πραγματοποιήθηκε επίσης το 2010. Τα παραπάνω ευρήματα για την έναρξη της σεξουαλικής ζωής σε πρώιμη ηλικία σε συνδυασμό με την πλημμελή υιοθέτηση μέσων αντισύλληψης από τ...

Μέχρι το 1983 η περίθαλψη ψυχικά ασθενών στην Ελλάδα περιοριζόταν στα 9 δημόσια Ψυχιατρικά Νοσοκομεία της χώρας: ·           Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσ/νίκης ·           Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής – Δαφνί ·           Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής – Δρομοκαΐτειο ·           Παιδοψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής – Νταού Πεντέλης ·           Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Πέτρας Ολύμπου ·           Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου ·           Θεραπευτήριο Ψυχικών Παθήσεων Χανίων ·           Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Κέρκυρας και σε 40 ιδιωτικά. Όλα τα ασυλιακά τμήματα των Ψυχιατρικών Νοσοκομείων ήταν ανεπαρκώς στελεχωμένα, υστε...

«Λίγα χρόνια πριν, όταν πήρα την απόφαση και μου δόθηκε η ευκαιρία να ορθώσω δημόσιο λόγο (πρώτα μέσω εφημερίδας και στη συνέχεια μέσω του προσωπικού μου blog και της σελίδας ‘’Ανήσυχες Μέρες’’ στο facebook ) γνώριζα πως η έκθεση αυτή θα έφερνε αρκετές αλλαγές σε προσωπικό επίπεδο, αλλαγές που ίσως άγγιζαν και τον περίγυρό μου. Θα επρόκειτο για μια ψυχική και νοητική έκθεση που σίγουρα θα αποκάλυπτε πολλά επί προσωπικού με ανυπολόγιστες πιθανόν συνέπειες. Βλέποντας αυτή την πενταετή σχεδόν πορεία αυτής της στήλης, του «παιδιού» μου όπως χαρακτηρίζω σε ένα άρθρο, έχοντας τα ερεθίσματα έκανα πριν μήνες το συνειρμό με την φράση αυτήν από το Ευαγγέλιο. Η επισκεψιμότητα, η αναγνωσιμότητα και η συμμετοχή στο blog και τη σελίδα από αγνώστους συνεχώς και αυξάνει λαμβάνοντας μάλιστα θερμά και ενθαρρυντικά μηνύματα. Από την άλλη, πολύ μικρή η απήχηση σε άτομα του ευρύτερου περιβάλλοντός μου ως και κοντινού. Τούτο που εκφράζω δεν είναι κάποιου είδους πικρία (τώρα που το σκέφτομαι ίσως εί...