Ανήσυχες Μέρες

Στο μπλοκάκι που σημειώνω ότι κατεβάζει η κούτρα μου, η ιστορία της Ρ.Σ ήταν από τις πρώτες που είχα σημειώσει. Εκεί που σημείωνα «θέματα για συνέντευξη» η ιστορία της ήταν από τις πρώτες. Πίνοντας ένα βράδυ παγωμένη μπύρα στην Πειραϊκή, ήταν η πρώτη φορά που μου εκμυστηρεύτηκε την οικογενειακή της ιστορία. Τότε, εκείνη και η οικογένειά της δοκιμάζονταν ακόμα και αγωνίζονταν καθημερινά για να προσφέρουν τα μέγιστα στον πατέρα αλλά κυρίως να τον κρατήσουν στη ζωή. Μου μιλούσε με πολύ πάθος, πόνο και δύναμη ψυχής για το τεράστιο θέμα που αγγίζουμε σήμερα με την παρούσα συνέντευξη στη προσωπική μου στήλη « Ανήσυχες Μέρες ». Η δωρεά οργάνων… Αν.Με: Θες να μας πεις τι συνέβη στον πατέρα σου; Πως ξεκίνησε το πρόβλημα και ποια η πορεία; Ρ.Σ : Πριν ξεκινήσω να πω για το πρόβλημα του πατέρα μου, θέλω να σημειώσω πως όταν ήμουν στην Γ’ γυμνασίου  είχα από μόνη μου συζητήσει με την μητέρα μου για την δωρεά οργάνων. Είχα σκεφτεί πως σε κάθε ηλικία μπορεί να συμβεί οποιοδήποτε ατύ...

Είναι φιλοσοφία; Είναι κουλτούρα ή υποκουλτούρα; Μόδα της εποχής, στιλ, αισθητική άποψη ή μήπως κάτι πολύ περισσότερο; Κάτι βαθύτερο; Σε αυτό το άρθρο θέλησα να ασχοληθώ με το «κάτι βαθύτερο». Αν και εκ πρώτης όψεως τα tattoos και το piercing (τρυπήματα) είναι διαφορετικά μεταξύ τους ωστόσο φαίνεται να έχουν κοινές ρίζες. Αμφότερα συνυπάρχουν με τον άνθρωπο από αρχαιοτάτων χρόνων. Είχαν παρατηρηθεί είτε σε μεγάλες αυτοκρατορίες της ιστορίας είτε σε φυλές σχεδόν όλων των ηπείρων. Τις τελευταίες δεκαετίες κι ιδιαίτερα στις μέρες μας παρατηρείται μια πολύ σημαντική αύξηση των δύο στους νέους και όχι μόνο. Για το piercing , από την απλή τρύπα στα αφτιά για σκουλαρίκι (το πιο σύνηθες) μέχρι το να γεμίσεις με τρύπες και χαλκάδες οποιοδήποτε μέρος του κορμιού σου. Ακόμα, μεγάλες τρύπες σε σημεία όπως τα μάγουλα ή τα αφτιά, τομές σε χείλη, γλώσσα ή άλλα σημεία. Όσον αφορά τα tattoos , μικρά σύμβολα, λέξεις, εκφράσεις ή σχέδια μέχρι «έργα τέχνης» που μπορεί να καλύπτουν μεγάλες επι...

«Υπέροχη μέρα η σημερινή. Ακόμη και οι “σκληροί” άντρες θα αγοράσουν γλυκά, λουλούδια, λούτρινα και θα κάνουν κράτηση σε κάποιο εστιατόριο για να γιορτάσουν μαζί με εκείνη που είναι ερωτευμένοι, εκείνη που αγαπούν. Μα εγώ δεν θα γιορτάσω σήμερα. Θα περάσω την ημέρα μου στη δουλειά και όταν φτάσει το βράδυ, θα κοιμηθώ μόνος στο σπίτι που έζησα μ’εκείνη που αγάπησα με όλη μου την καρδιά. Έχει προβλήματα η αγάπη. Καταρχήν δεν παρέχεται με εγγύηση. Όσο και αν αγαπήσεις κάποιον, κανείς δεν εγγυάται πόσο θα σε αγαπήσει πίσω, ούτε καν αν θα σε αγαπήσει ποτέ. Έδωσα την αγάπη μου για σχεδόν 9 χρόνια. Αν ήταν 100 όσα μπορούσα να προσφέρω, της τα έδωσα όλα. Σίγουρα κάτι θα πήρα πίσω από εκείνη όμως πια δεν μπορώ να τα υπολογίσω. Η μόνη καθαρή ανάμνηση αγάπης που έχω είναι μια μακρινή βροχερή βραδιά στην “Απανεμιά” όταν ήμουν νευριασμένος που είχα γίνει μούσκεμα και εκείνη με κοιτούσε στα μάτια και σιγοτραγουδούσε μαζί με τον τραγουδιστή το “ανάθεμά σε”. Είναι μόνο μία η ανάμνηση που έχω για...

Σάββατο. Στο κρεβάτι ακόμα, ανοίγω τα μάτια μου αισθανόμενος πως κάποιος είναι στο χώρο μου, από πάνω μου. « Θέλω να σου πω ότι δεν αισθάνομαι καλά, μπορείς να με πας στο νοσοκομείο »; Ήταν τα πρώτα λόγια της ημέρας μου από τον αγχωμένο πατέρα μου. Η μέρα ξεκίνησε κάπως απότομα. Ψάξαμε ποιό νοσοκομείο της περιοχής εφημερεύει και άμεσα αναχωρήσαμε ελπίζοντας πως όλα θα ήταν περαστικά. Στάση 1 η : « επείγοντα περιστατικά » Φτάνοντας στο νοσοκομείο θα έπρεπε ως γνωστόν να ακολουθηθεί μια διαδικασία ώστε να μπορέσει να εξετασθεί ο ασθενής. Φτάνουμε στον εν λόγω χώρο όπου αντικρίζουμε μια απερίγραπτη κατάσταση την οποία θα κάνω μια προσπάθεια να περιγράψω. Πρώτη αίσθηση: ΣΟΚ. Φωνές, φασαρία, μια συνεχόμενη κίνηση σε ένα χώρο κατακλυσμένο από 200 περίπου άτομα που ανακυκλωνόταν συνεχώς από όλες τις φυλές του Ισραήλ, με όλων των ειδών τις παθήσεις, ασθενείς, συγγενείς, συνοδοί, σε ράντζα, αμαξίδια, παγκάκια και όρθιοι. Ρωτάω να μάθω τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσουμε. « Παίρ...

Αρκετό από τον ελεύθερο χρόνο που είχα τον τελευταίο καιρό τον έδωσα στο διάβασμα. Μη φαντάζεστε. Είναι μια αρετή, γιατί το να διαβάζεις βιβλία για μένα είναι αρετή – οι άνθρωποι δεν διαβάζουν σήμερα βιβλία -  που φαίνεται πως την αποκτώ μεγαλώνοντας και μόλις τους τελευταίους μήνες για να είμαι απολύτως ειλικρινής. Έτσι λοιπόν διάβασα ένα κομμάτι από τη διδασκαλία ενός σπουδαίου αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου, του Επίκουρου (341π.Χ – 270 π.Χ). Διατύπωσε τις σκέψεις του και τη θεωρεία του ή αν προτιμούμε έδωσε οδηγίες στον άνθρωπο πώς θα πρέπει να ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή καθώς αυτό είναι απολύτως στο χέρι του. Έγραψε λοιπόν την περίφημο « τετραφάρμακον » (τέσσερα φάρμακα) για την ζωή: -           Άφοβον ο Θεός : Δε θα πρέπει να φοβόμαστε τον Θεό. Εδώ δε χωράει σχολιασμός καθώς η Θεοφοβία η απιστία και η πίστη είναι κάτι πολύ ‘’ευαίσθητο’’ και υποκειμενικό για τον καθένα. Άλλωστε άλλοι οι Θεοί που αναφέρεται ο φιλόσοφος και άλλοι ο...

“Ένας δικτάτορας, μια δικτατορία θα μας σώσει” είναι μια φράση που βγαίνει ακόμα και σήμερα από το στόμα ορισμένων. Σκέφτηκα να τη δανειστώ για το σημερινό μου άρθρο. Χριστούγεννα σήμερα. Ο Χριστός γεννήθηκε τότε, κι εμείς οφείλουμε συμβολικά να γεννάμε κάθε τέτοια μέρα την ελπίδα και την αγάπη σε αυτόν τον κόσμο. Πολλοί θα γούρλωσαν τα μάτια από τον τίτλο του άρθρου, τη φωτογραφία που το συνοδεύει και τα πρώτα λόγια. Σαφώς παραπλανητικά. Μάλλον όσοι αμφέβαλαν δε με έχουν καταλάβει ακόμα. Όλα τα προαναφερθέντα έχουν να κάνουν με τον μεγάλο δικτάτωρ που εμφανίστηκε το 1940. Μα είναι δυνατόν να πήγε ο νους σας στον Αδόλφο; Στο ένα και μοναδικό διάγγελμά του αυτός ο μέγας δικτάτωρ είπε: «Με συγχωρείτε αλλά δε θέλω να γίνω αυτοκράτορας, δεν είναι αυτή η δουλειά μου. Δε θέλω να κυριαρχήσω ή να κατακτήσω κανένα. Θα ήθελα να βοηθήσω τους πάντες αν αυτό ήταν δυνατό. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, άσπρους. Όλοι θέλουμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, έτσι είναι οι άνθρωποι. Θέλο...