Ανήσυχες Μέρες

   Τρεις είναι οι βασικές μορφές κακοποίηση των παιδιών (από άτομα εντός η εκτός του οικογενειακού τους περιβάλλοντος). Η σωματική , η σεξουαλική και η συναισθηματική κακοποίηση.    Όλοι οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της ζωής τους θα εκτεθούν λιγότερο ή περισσότερο σε κάποια από τις προαναφερθέντες μορφές βίας. Στο μυαλό του μέσου ανθρώπου, αναμφισβήτητα, αν μπαίναμε στο ανώφελο τρυπάκι της ιεράρχησης των παραπάνω μορφών βίας από τη δυσμενέστερη μορφή της στην λιγότερο, αυτή θα ήταν με πρώτη την σεξουαλική κακοποίηση, μετά την σωματική και τρίτη την συναισθηματική. Ασφαλώς, η κακοποίηση σε οποιαδήποτε μορφή και αν εκδηλώνεται δεν παύει να είναι κακοποίηση με αρνητικές συνέπειες για το θύμα.    Η συναισθηματική κακοποίηση είναι η πιο διαδεδομένη μορφή κακοποίησης, ταυτόχρονα όμως είναι και η πιο επικίνδυνη μιας που είναι περισσότερο δυσδιάκριτη και περισσότερο αποδεκτή από την κοινωνία. Προσδιορίζεται ως η συναισθηματική κατεδάφιση όπου επηρεάζει ή...

   Είναι κάποιες στιγμές που μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό σου. Κάποιες στιγμές που θαρρείς πως μόνο μέσα στα χαζοκούτια της τηλεόρασης και στο πανί του σινεμά μπορεί να υπάρχουν.    Πριν λίγους μήνες βίωσα την τραγωδία της τεράστιας πυρκαγιάς και καταστροφής στη Χίο. Απολογισμός, περίπου 80.000 στρέμματα καμένης γης, το 40% περίπου της μαστιχοπαραγωγής κατεστραμμένο, φυσικός πλούτος και ομορφιά έμεινε μόνο στάχτη. Χωριά όπως Ανάβατος, Αυγώνυμα, Ολύμποι, Αρμόλια, Πυργί, Ελάτα, Βέσσα, Λιθί (ίσως να ξεχνάω και καναδυό), από τα πιο όμορφα και ιστορικά, υπέστησαν ανυπολόγιστες οικολογικές αλλά και οικονομικές ζημιές, ευτυχώς ωστόσο χωρίς να θρηνήσουμε θύματα ή καταστροφές σπιτιών.    Είναι ένα θέμα που θα μπορούσα να δώσω αρκετά άρθρα ώστε να προβληθούν κάποια θέματα που θεωρώ σημαντικά και που θα ήθελα να δημοσιοποιηθούν από τα μέσα που έχω πρόσβαση. Και αυτό επειδή δύο μέρες που η φωτιά έκαιγε το χωριό μου, τα Αρμόλια, έζησα τις φωτιές «από ...

     Σε μια κοινωνία άγχους, κοινωνία λάθος προτύπων, κοινωνία των πρέπει, του ανταγωνισμού αλλά και της καθημερινής μάχης για τα προς το ζην, όπως η σημερινή, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε ων ασθενές και ευάλωτο ψάχνοντας τρόπους για να ανταπεξέλθει και να επιβιώσει. Όλα αυτά τον αφήνουν εκτεθειμένο δημιουργώντας πρόσφορο έδαφος στην ανάπτυξη ψυχικών νόσων.    Μια από τις συνηθέστερες ψυχικές νόσους στον άνθρωπο είναι η Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΔΨΔ). Παλιότερα την συναντούσαμε βιβλιογραφικά και ως Ψυχαναγκαστική Καταναγκαστική Διαταραχή (ΨΚΔ).    Οι ιδεοληψίες (ή ψυχαναγκασμοί) είναι επίμονες ιδέες, σκέψεις, παρορμήσεις ή εικόνες που τις βιώνει το άτομο και που του προκαλούν έντονο άγχος και δυσφορία. Οι συνηθέστερες μορφές εκδήλωσης της ιδεοληψίας είναι οι επαναλαμβανόμενες σκέψεις για μόλυνση (πχ. μολύνθηκα επειδή έκανα χειραψία), αμφιβολίες (πχ. αν τραυμάτισα κάποιον σε τροχαίο ατύχημα ή αν κλείδωσα την πόρτα, αν έκλεισα το ρεύμα κτλ), ...

     Το άρθρο αυτό θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω «επετειακό» καθώς το μήνα Ιανουάριο έκλεισα 2 χρόνια αρθρογραφίας στην εφημερίδα «Η ΝΙΚΗ». Χρόνια πολύ δημιουργικά, έκφρασης, σκέψης, προβληματισμού αλλά και…ψυχοθεραπευτικά. Ξεδίνω γράφοντας αυτά τα άρθρα και η ανταμοιβή μου είναι θετικά συναισθήματα αλλά και τα σχόλια και τα μηνύματα που λαμβάνω από τους αναγνώστες μου.    Σε μία από τις δυσκολότερες χρονικές περιόδους για μένα λοιπόν, σκέφτηκα να δημιουργήσω το προσωπικό μου blog όπου θα αναρτώ τα άρθρα μου αυτά και στο διαδίκτυο. Έτσι, εκείνο το βράδυ της 1 ης Νοεμβρίου και χωρίς καμία γνώση για το πώς δημιουργείται ένα blog , το δημιούργησα. Οι «Ανήσυχες Μέρες» θα βρίσκονταν πλέον και στο διαδίκτυο.    Μετά από σχεδόν 3 μήνες ζωής, νοιώθω  το blog μου σα παιδί μου, σαν ένα κομμάτι δικό μου. Εκεί μπορείτε να βρείτε όλη την αρθρογραφία (56 άρθρα μέχρι τώρα) καθώς και ότι καινούργιο δημοσιεύω στη «ΝΙΚΗ».    Πραγματικά έχω εν...

   Είναι κάποιες στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό σου. Κάποιες στιγμές που θαρρείς πως μόνο μέσα στα χαζοκούτια της τηλεόρασης και στο πανί του σινεμά μπορεί να υπάρχουν.    Πριν λίγο καιρό βίωσα από μέσα την τραγωδία της τεράστιας πυρκαγιάς και καταστροφής στη Χίο. Απολογισμός, περίπου 80.000 στρέμματα καμένης γης, το 40% περίπου της μαστιχοπαραγωγής κατεστραμμένο, φυσικός πλούτος και ομορφιά έμεινε μόνο στάχτη. Χωριά όπως Ανάβατος, Αυγώνυμα, Ολύμποι, Αρμόλια, Πυργί, Ελάτα, Βέσσα, Λιθί (ίσως να ξεχνάω και καναδυό), από τα πιο όμορφα και ιστορικά, υπέστησαν ανυπολόγιστες οικολογικές αλλά και οικονομικές ζημιές, ευτυχώς ωστόσο χωρίς να θρηνήσουμε θύματα ή καταστροφές σπιτιών.    Θεωρώ πως πρέπει να έχουμε ως δεδομένο ότι επρόκειτο για οργανωμένο σχέδιο. Οι εστίες ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια και εντελώς τυχαία η Ε.Μ.Υ για εκείνο το τριήμερο – τετραήμερο προέβλεπε ισχυρούς ανέμους της τάξεως των 7-8 μποφόρ.    Σημαντική σημε...

   Μετά τον αρνητισμό και την απαισιοδοξία που μου γέννησε η ολιγόλεπτη παρακολούθηση δελτίου ειδήσεων στην ελληνική τηλεόραση, πήρα το δρόμο της απομόνωσης για το δωμάτιό μου…Σκεφτόμουν, αυτή είναι η Ελλάδα που γέννησε και μοίρασε πολιτισμό παγκοσμίως; Τόσο μεγαλόπρεπες προσωπικότητες φύτρωσαν σε αυτή τη γη; Τέχνες, γράμματα, επιστήμες δημιουργήθηκαν και άνθησαν εδώ; Και αν ναι, κάπου κόπηκε αυτός ο ομφάλιος λώρος. Δεν εξηγείται αλλιώς. Και αν όχι, που είναι αυτή η Ελλάδα; Που προβάλλεται αυτή η Ελλάδα; Γιατί δε την βλέπω εγώ; Γιατί όταν ανοίγω το χαζοκούτι βλέπω ξεκατινιάσματα, τσακωμούς, ποιος χώρισε ποιόν, ποιος τα ‘’έφτιαξε’’ με ποιον και άλλες εκατομμύρια άχρηστες πληροφορίες και τίποτα άλλο (πλην απειροελάχιστων εξαιρέσεων);    Έβαλα μουσική. Αγαπημένη μου συνήθεια. Θέτω στον εαυτό μου το μεγάλο ερώτημα ‘’Υπάρχει κάτι που έμεινε αναλλοίωτο σε όλες αυτές τις δυσκολίες που βιώνουμε σαν έθνος διαχρονικά;’’    Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό...

   Τα βαρέθηκα όλα! Εν μέσω περιόδου κρίσεως, προβλημάτων, δυσκολιών, στερήσεων, αφραγκιών, πιέσεων, υπερβολικών υποχρεώσεων και φόρτου εργασίας, κολυμπάω να βγω στην επιφάνεια για να πάρω βαθιά ανάσα με την αγαπημένη μου αρθρογραφία. Τραβάω μια μεγάλη κόκκινη γραμμή, κλείνω δυνατά την πόρτα, τα στριμώχνω όλα στο μπαούλο του μυαλού μου. Τέρμα οι  κακές  σκέψεις! Έστω για λίγο.    Έρχονται Χριστούγεννα. Η ομορφότερη γιορτή του χρόνου που είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη χαρά. Έχω ανάγκη να αλλάξω παραστάσεις και να ανέβω στο συννεφάκι μου. Κλείνω τα μάτια μου. Ονειρεύομαι… …Χριστούγεννα 2012 10:00 π.μ. Έχω χορτάσει ύπνο και ξυπνάω με ένα τόσο μεγάλο χαμόγελο που το στόμα μου κοντεύει να σκίσει. Στην πραγματικότητα με έχουν ξυπνήσει μια σειρά από πράγματα και καταστάσεις που σαν πολυκάμεραμαν του ονείρου μου έχω την δυνατότητα και την ικανότητα να τα βλέπω και να τα αισθάνομαι.    Το σπίτι μου είναι τόσο όμορφα στολισμένο. Χρώματα παντού. ...