Ανήσυχες Μέρες

   Για να πάω στην δουλειά μου, καθημερινά συνηθίζω να χρησιμοποιώ λεωφορείο. Αγαπημένη συνήθεια των νέων – και δική μου – από την ώρα που θα βγω από το σπίτι μέχρι να φτάσω στην δουλειά μου, να έχω ακουστικά στα αφτιά μου και να ακούω μουσική.    Τελευταία όμως συμβαίνει κάτι ιδιαίτερο. Σχεδόν καθημερινά (για να μην πω καθημερινά και φανώ υπερβολικός) όλο και κάτι θα συμβεί στο λεωφορείο που με αναγκάζει – για να συνειδητοποιήσω τι έχει γίνει – να σταματάω τη μουσική που παίζει στα αφτιά μου. Τσακωμοί, λογομαχίες, κόντρες, σκουντήματα, βρισιές είναι πλέον καρποί που βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να παραχθούν στη διάρκεια της διαδρομής. Δείγμα της συναισθηματικής κατάστασης που βρίσκονται πλέον οι άνθρωποι. Νευρικοί και σκυθρωποί όλοι. Σαν να ψάχνουν για ένα ξέσπασμα.    ‘’Πηγαδάκια’’ από το πουθενά, θα στηθούν σίγουρα από αγνώστους ανθρώπους μεταξύ τους ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία να πουν κάπου τον πόνο και τον καημό τους για την κρίση που βιώνουν, τ...

     Τις δύσκολες αυτές εποχές που βιώνει η ελληνική κοινωνία, είναι σχεδόν αναπόφευκτος ο επηρεασμός της ανθρώπινης ψυχολογίας. Το στρες, η θλίψη, ο φόβος, η νευρικότητα είναι μερικά μόνο από τα συναισθήματα που έχουν την τιμητική τους τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια στους περισσότερος συμπολίτες μας. Συναισθήματα που φαίνεται πως θα μας συντροφεύουν για χρόνια ακόμα λόγω της κρίσης και των δυσκολιών που περνάει η χώμα μας.    Τα στοιχεία της παρακάτω έρευνας που παραθέτω, έρχεται να μας κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τη μορφή που έχει πάρει η ζωή των περισσοτέρων μας.    Σύμφωνα λοιπόν με επιστημονική μελέτη βρετανών επιστημών οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τη ζωή με θετική σκέψη ζουν περισσότερο. Για την έρευνα παρακολουθήθηκαν για πέντε χρόνια σχεδόν 4.000 εθελοντές ηλικίας από 52 ως 79 ετών.    Την μελέτη πραγματοποίησαν επιστήμονες από πανεπιστήμιο του Λονδίνου, οι οποίοι ζήτησαν από τους εθελοντές τους να βαθμολογήσου...

   Ήταν και είναι γερές οι σφαλιάρες που δέχεται ο ελληνικός λαός από τους Ευρωπαίους «συμμάχους» του. Ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια με όλα αυτά τα δάνεια, τη λιτότητα, το Δ.Ν.Τ κτλ. οι σφαλιάρες πάνε και έρχονται…    Έχω αναφέρει αρκετές φορές στα άρθρα μου πως τα μαθηματικά και τα οικονομικά μου προκαλούν οξύ αλλεργικό επεισόδιο. Ωστόσο επειδή θεωρώ πως αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας είναι ιστορικά γεγονότα και επειδή καλό θα ήταν να ενημερωνόμαστε το δυνατόν περισσότερο και καλύτερα αφιερώνω αυτό το άρθρο στο «κούρεμα του ελληνικού χρέους» παίρνοντας τα παρακάτω στοιχεία από μία ενημερωτική ιστοσελίδα.    «Για να δούμε με τη βοήθεια αμείλικτων αριθμών τι σημαίνει το κούρεμα που φάγαμε , πριν το κούρεμα το χρέος μας ήταν περίπου 350 δις ευρώ και μόνο για τους τόκους πληρώναμε ετησίως λίγο πάνω από 19 δις ευρώ το χρόνο. Τώρα το χρέος πέφτει στα 250 δις ευρώ και οι τόκοι που θα πληρώνουμε υπολογίζονται περίπου 9 δις ευρώ ετησίως. Πραγματικά είν...

   Η ελληνική κοινωνία βιώνει ιστορικές στιγμές και δε θα μπορούσαν τα τελευταία άρθρα μου να μην αναφέρονται σε αυτές. Την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2011 και την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011 η χώρα μας πήρε μια άλλη μορφή. Σχεδόν όλοι οι πολίτες απεργούσαν. Καταστήματα και υπηρεσίες, σε όλα σχεδόν, είχε μπει λουκέτο. Σε ολόκληρη την Ελλάδα.    Δε ξέρω πόσοι κατέβηκαν να διαδηλώσουν στην πλατεία Συντάγματος, ούτε τους μέτρησα. Τα Μ.Μ.Ε ανέφεραν το καθένα και διαφορετικό αριθμό διαδηλωτών με μια ξέφρενη τυπική απόκλιση. Ανάλογα με το τι συμφέρον είχε το κάθε Μέσο προφανώς, ακούστηκε ότι είχε από 75.000 κόσμο μέχρι και 500.000. Αυτό που σίγουρα πιστεύω είναι πως ήταν ίσως η μαζικότερη συγκέντρωση διαμαρτυρίας τουλάχιστον στη σύγχρονη ιστορία μας. Άνθρωποι όλων τον ηλικιών πήγαν να εκφράσουν και να ενώσουν με τους υπόλοιπους την αγανάκτησή τους, την αγωνία τους για το αύριο, τη φωνή τους.    Φωνή βοώντος εν τη ερήμω θα πουν πολλοί μιας που όπως φαίνεται όλα είν...

   Είναι ένα φαινόμενο όχι καινούργιο, ωστόσο οι ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι που μπαίνουν στη διαδικασία συλλογής σκουπιδιών, πεταμένων τροφών, άχρηστων (για κάποιους) αντικειμένων αλλά και «θησαυρών των σκουπιδιών» είναι ένα ακόμα μήνυμα που μας έρχεται από το σήμερα.    Παλαιότερα ήταν μια σχετικά σπάνια εικόνα – όχι όμως ξένη – του ανθρώπου του εξαθλιωμένου, του άπορου, του άστεγου που γυρίζει τους δρόμους και ανοίγοντας τους κάδους των σκουπιδιών ψάχνει να βρει ένα κομμάτι πεταμένης τυρόπιτας για να φάει, ένα σκισμένο μπουφάν για να έχει να φοράει το χειμώνα και ότι άλλο «άχρηστο» για κάποιους, «χρήσιμο» για εκείνον.    Είναι πραγματικότητα πλέον. Εκπληκτικά θλιβερή εικόνα. Δεκάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών, όλων των εθνοτήτων και των φυλών, ανεξαρτήτου φύλου να μαζεύονται στο τέλος των λαϊκών αγορών για να μαζέψουν ότι έχει μείνει – συνήθως τα σαπισμένα και άχρηστα προϊόντα που παρατάνε οι πωλητές ώστε να πεταχτούν από τους οδοκαθαριστές...

   ‘’Φταίμε και εμείς, φταίτε και εσείς, φταίνε και οι άλλοι…Φταίμε και εμείς, φταίτε και εσείς, φταίει και ο Χατζηπετρής…’’ Έτσι λέει το τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη. Παρακάτω παραθέτω ένα διάλογο που διάβασα στο διαδίκτυο. Σχετίζεται με την κρίση που περνάει η χώρα μας, το μερίδιο ευθύνης κάποιων πολιτών και η αυτοκριτική που ποτέ δεν κάναμε. Τα συμπεράσματα δικά σας… -           (Κ): Π. δε δουλεύεις σήμερα (υπάλληλος δημόσιου οργανισμού); -           (Π): Πετάχτηκα δύο λεπτά να πάρω τη γυναίκα μου – κουρεύει μια πελάτισσά της εδώ δίπλα. -          (Κ): Δουλεύει σε σπίτια; Και αποδείξεις πως κόβει ρε συ; -          (Π): Δε κόβει…Αυτό έλειπε με 12 ευρώ που χρεώνει το κούρεμα; Ούτε μπλοκ δεν έχει. -          (Κ): Και από ασφάλιση για σύνταξη τι κά...

   Η ζωή νομίζω πως έχει γραμμένο για τον καθένα μας την εμφάνιση ανθρώπου – ανθρώπων που τη σημαδεύουν, τη στιγματίζουν. Ανθρώπων που θαρρείς πως εμφανίζονται στη ζωή σου σαν τους ηθοποιούς στην παράσταση, πρωταγωνιστώντας για λίγο χρόνο στο κρίσιμο σημείο και αλλάζουν όλη τη ροή του έργου. Έτσι ήταν και η Κλεάνθη για εμένα. Εμφανίστηκε σε μια από τις πιο σημαντικές περιόδους της ζωής μου, έμεινε για λίγο όμως η γνωριμία μαζί της, η στάση ζωής της και τα οφέλη που αποκόμισα θα μείνουν για πάντα χαραγμένα μέσα μου.    Ήταν η γυναίκα που «άνοιξε» την επαγγελματική μου σταδιοδρομία. Πίστεψε σε εμένα και έδωσε σε ένα νέο άνθρωπο την ευκαιρία να κάνει τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα.    Ιδανική σύζυγος – ‘’αστέρι’’ όπως πάντα τη χαρακτήριζε ο σύζυγός της – Θαυμαστή μητέρα ενός ενήλικου με αναπηρία και ενός ανήλικου κοριτσιού.    Επί χρόνια διατέλεσε πρόεδρος συλλόγου γονέων ΑμεΑ προσφέροντας ανιδιοτελώς και υπηρετώντας ιδέες και αξίες. Έδ...