Ανήσυχες Μέρες

    Είναι το μεγαλύτερο ερώτημα, η μεγαλύτερη σκέψη, η μεγαλύτερη έννοια και η πιο βασανιστική στο μυαλό των γονέων ατόμων με αναπηρία. Από την πρώτη στιγμή που διαγιγνώσκεται η αναπηρία στο παιδί και περνώντας τα χρόνια, γίνεται ολοένα και εντονότερο. Είναι αυτό που θα τους απασχολεί μέχρι το θάνατό τους.    Μια κατηγορία γονέων, η περισσότερο ‘’ξέγνοιαστη’’, είναι αυτή που ξέρει πως το παιδί τους μετά το θάνατό τους θα το φροντίσει είτε ο αδερφός-η του είτε κάποιος συγγενής είτε κάποιο πλαίσιο – οικοτροφείο. ‘’Έρευνα’’ η οποία έχει γίνει για χρόνια και που τις περισσότερες φορές συνοδεύεται με το αζημίωτο…Ασφαλώς και υπάρχουν αδέρφια ή συγγενείς που με όλη τους τη δύναμη, την αγάπη και την ψυχή θα συνεχίσουν το έργο των γονέων.    Μια άλλη κατηγορία γονέων είναι εκείνη που θεωρούν την αναπηρία του παιδιού τους ως κάτι που ‘’στάλθηκε’’ για εκείνους – δικό τους ‘’βάρος’’ και που εκείνοι πρέπει να το επωμιστούν ες αεί με πιο σύνηθες το φαινόμενο μετ...

   Παχυσαρκία θεωρείται η κατάσταση εκείνη όπου η περίσσεια λίπους ή λιπώδους ιστού εναποθηκεύεται στον οργανισμό. Η αιτία της παχυσαρκίας είναι κυρίως κοινωνικοοικονομικοί και γενετικοί παράγοντες. Αποτελεί ένα σύγχρονο και ραγδαία αυξανόμενο πρόβλημα για την δημόσια υγεία και τις κοινωνίες. Είναι ακόμα ένα θέμα που η ενημέρωσης του κοινού, η ευαισθητοποίησης και ασφαλώς  η πρόληψης λειτουργούν ευεργετικά.    Αυξάνεται ολοένα και περισσότερο στις ανεπτυγμένες χώρες τόσο στους ενήλικες όσο και στα παιδιά. Η αύξηση είναι τόσο σημαντική που δε θα ήταν υπερβολικό αν χαρακτηρίζαμε πως έχει πάρει μορφή επιδημίας. Έρευνες δείχνουν πως περίπου το 65% των αμερικάνων είναι υπέρβαροι και παχύσαρκοι μαζί. Φοβερό ποσοστό πραγματικά…Αναμένεται μάλιστα σε είκοσι περίπου χρόνια τα στοιχεία να είναι ακόμα πιο απογοητευτικά με τις τάσεις να δείχνουν αύξηση. Δεν είναι τυχαίο ότι από τους πιο βασικούς παράγοντες καρδιαγγειακών προβλημάτων είναι η παχυσαρκία. Παγκοσμίως, από...

   Πριν 6 περίπου χρόνια έκανα πρακτικό εργαστηριακό μάθημα στο Στ’ (Κατσαμπά) Κ.Α.Π.Η του δήμου Ηρακλείου Κρήτης – επ’ ευκαιρίας στέλνω την αγάπη μου. Εκεί, η κοινωνική λειτουργός που με επόπτευε με είχε ρωτήσει σε τι πλαίσιο θα ήθελα να απασχοληθώ ως αυριανός επαγγελματίας. Απάντησα πως αν και ξέρω πως οι θέσεις εργασίας αυτές δεν υπάρχουν ακόμα στην Ελλάδα θα ήθελα να εργαστώ ως κοινωνικός λειτουργός σε σχολείο. Η απάντησή της ήταν: «Αχ, και εγώ αυτό ήθελα. Σκέψου πως από το 1985 (ίσως και πιο πριν) που μπήκα φοιτήτρια ακούγεται πως θα ανοιχτούν αυτές οι θέσεις αλλά ακόμα τίποτα…».    Στην χώρα μας, (όπως πλέον μας έχουν κάνει) έχουμε συνηθίσει να είμαστε ουραγοί των εξελίξεων. Ο τομέας της κοινωνικής πρόνοιας είναι ένας πολύπαθος τομέας στη χώρα μας, με πολλές ελλείψεις και με υπηρεσίες που υπολειτουργούν λόγων των φτωχών παροχών, του μικρού αριθμού προσωπικού αλλά και άλλων προβλημάτων.    Ο χώρος της εκπαίδευσης είναι ένας από τους σπουδαιότε...

   Τρεις είναι οι βασικές μορφές κακοποίηση των παιδιών (από άτομα εντός η εκτός του οικογενειακού τους περιβάλλοντος). Η σωματική , η σεξουαλική και η συναισθηματική κακοποίηση.    Όλοι οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της ζωής τους θα εκτεθούν λιγότερο ή περισσότερο σε κάποια από τις προαναφερθέντες μορφές βίας. Στο μυαλό του μέσου ανθρώπου, αναμφισβήτητα, αν μπαίναμε στο ανώφελο τρυπάκι της ιεράρχησης των παραπάνω μορφών βίας από τη δυσμενέστερη μορφή της στην λιγότερο, αυτή θα ήταν με πρώτη την σεξουαλική κακοποίηση, μετά την σωματική και τρίτη την συναισθηματική. Ασφαλώς, η κακοποίηση σε οποιαδήποτε μορφή και αν εκδηλώνεται δεν παύει να είναι κακοποίηση με αρνητικές συνέπειες για το θύμα.    Η συναισθηματική κακοποίηση είναι η πιο διαδεδομένη μορφή κακοποίησης, ταυτόχρονα όμως είναι και η πιο επικίνδυνη μιας που είναι περισσότερο δυσδιάκριτη και περισσότερο αποδεκτή από την κοινωνία. Προσδιορίζεται ως η συναισθηματική κατεδάφιση όπου επηρεάζει ή...

   Είναι κάποιες στιγμές που μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό σου. Κάποιες στιγμές που θαρρείς πως μόνο μέσα στα χαζοκούτια της τηλεόρασης και στο πανί του σινεμά μπορεί να υπάρχουν.    Πριν λίγους μήνες βίωσα την τραγωδία της τεράστιας πυρκαγιάς και καταστροφής στη Χίο. Απολογισμός, περίπου 80.000 στρέμματα καμένης γης, το 40% περίπου της μαστιχοπαραγωγής κατεστραμμένο, φυσικός πλούτος και ομορφιά έμεινε μόνο στάχτη. Χωριά όπως Ανάβατος, Αυγώνυμα, Ολύμποι, Αρμόλια, Πυργί, Ελάτα, Βέσσα, Λιθί (ίσως να ξεχνάω και καναδυό), από τα πιο όμορφα και ιστορικά, υπέστησαν ανυπολόγιστες οικολογικές αλλά και οικονομικές ζημιές, ευτυχώς ωστόσο χωρίς να θρηνήσουμε θύματα ή καταστροφές σπιτιών.    Είναι ένα θέμα που θα μπορούσα να δώσω αρκετά άρθρα ώστε να προβληθούν κάποια θέματα που θεωρώ σημαντικά και που θα ήθελα να δημοσιοποιηθούν από τα μέσα που έχω πρόσβαση. Και αυτό επειδή δύο μέρες που η φωτιά έκαιγε το χωριό μου, τα Αρμόλια, έζησα τις φωτιές «από ...

     Σε μια κοινωνία άγχους, κοινωνία λάθος προτύπων, κοινωνία των πρέπει, του ανταγωνισμού αλλά και της καθημερινής μάχης για τα προς το ζην, όπως η σημερινή, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε ων ασθενές και ευάλωτο ψάχνοντας τρόπους για να ανταπεξέλθει και να επιβιώσει. Όλα αυτά τον αφήνουν εκτεθειμένο δημιουργώντας πρόσφορο έδαφος στην ανάπτυξη ψυχικών νόσων.    Μια από τις συνηθέστερες ψυχικές νόσους στον άνθρωπο είναι η Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΔΨΔ). Παλιότερα την συναντούσαμε βιβλιογραφικά και ως Ψυχαναγκαστική Καταναγκαστική Διαταραχή (ΨΚΔ).    Οι ιδεοληψίες (ή ψυχαναγκασμοί) είναι επίμονες ιδέες, σκέψεις, παρορμήσεις ή εικόνες που τις βιώνει το άτομο και που του προκαλούν έντονο άγχος και δυσφορία. Οι συνηθέστερες μορφές εκδήλωσης της ιδεοληψίας είναι οι επαναλαμβανόμενες σκέψεις για μόλυνση (πχ. μολύνθηκα επειδή έκανα χειραψία), αμφιβολίες (πχ. αν τραυμάτισα κάποιον σε τροχαίο ατύχημα ή αν κλείδωσα την πόρτα, αν έκλεισα το ρεύμα κτλ), ...

     Το άρθρο αυτό θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω «επετειακό» καθώς το μήνα Ιανουάριο έκλεισα 2 χρόνια αρθρογραφίας στην εφημερίδα «Η ΝΙΚΗ». Χρόνια πολύ δημιουργικά, έκφρασης, σκέψης, προβληματισμού αλλά και…ψυχοθεραπευτικά. Ξεδίνω γράφοντας αυτά τα άρθρα και η ανταμοιβή μου είναι θετικά συναισθήματα αλλά και τα σχόλια και τα μηνύματα που λαμβάνω από τους αναγνώστες μου.    Σε μία από τις δυσκολότερες χρονικές περιόδους για μένα λοιπόν, σκέφτηκα να δημιουργήσω το προσωπικό μου blog όπου θα αναρτώ τα άρθρα μου αυτά και στο διαδίκτυο. Έτσι, εκείνο το βράδυ της 1 ης Νοεμβρίου και χωρίς καμία γνώση για το πώς δημιουργείται ένα blog , το δημιούργησα. Οι «Ανήσυχες Μέρες» θα βρίσκονταν πλέον και στο διαδίκτυο.    Μετά από σχεδόν 3 μήνες ζωής, νοιώθω  το blog μου σα παιδί μου, σαν ένα κομμάτι δικό μου. Εκεί μπορείτε να βρείτε όλη την αρθρογραφία (56 άρθρα μέχρι τώρα) καθώς και ότι καινούργιο δημοσιεύω στη «ΝΙΚΗ».    Πραγματικά έχω εν...