Ανήσυχες Μέρες

Γλυκός και αποχωρισμός γίνεται; Η πλειοψηφία θα πει όχι. Τα φιλαράκια μου όμως οι ψυχολόγοι και οι ψυχαναλυτές, με βλέμμα ευθύ και επιβλητικό, με τα γυαλάκια τους χαμηλά στη μύτη και συμπάθεια θα έλεγαν: «Όταν θες πραγματικά το καλό του άλλου πρέπει να μπορείς να τον αποχωριστείς αν έτσι πρέπει» . Κι όλα αυτά τα λέω γιατί άλλη μια “Ανήσυχη” χρονιά έφτασε στο τέλος της. Πρέπει και θέλω πολύ να φύγω, να ξεκουραστώ, να αδειάσω, να γεμίσω και να επιστρέψω δριμύτερος για ακόμα μια χρονιά (φέτος είπα να μη μετρήσω πόσα χρόνια συντροφιάς κλείνουμε). Οι παλαιοί ακόλουθοι της σελίδα και του blog μου ασφαλώς γνωρίζουν ότι δεν εξαφανίζομαι. Όλο και κάτι θα γράψω, θα αναρτήσω, θα σχολιάσω καθώς την θέλω και την επιζητώ αυτή τη διάδραση που υπάρχει μεταξύ μας. Όμως είναι εμφανές πως οι ρυθμοί και οι προτεραιότητες για αυτή την χρονική περίοδο αλλάζουν. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για ακόμη μια χρονιά που “ανησυχήσαμε” παρέα. Ζήσαμε, ζούμε και θα ζούμε “Ανήσυχες Μέρες”. Το πόσο σημαντικό ε...

Ο άνθρωπος εις τους αιώνες των αιώνων διεκδικούσε με αγώνα και αίμα πολλά από αυτά που σήμερα θεωρούμε δεδομένα. Άρα, ως κρατούμενο να θέσουμε ότι μπορούμε να ομιλούμε σήμερα για κεκτημένα δικαιώματα καθώς μέχρι πρότινος δεν ήταν δεδομένα πολλά από αυτά. Οι ανθρωποκεντρικές προσεγγίσεις που σε σημαντικό βαθμό διαμορφώνουν το πλαίσιο αυτό πλέον, στοχεύουν στην ομαλή εξέλιξη του ανθρώπου αποσκοπώντας στην κοινωνική ευημερία. Κανόνας και νόμος και ευαγγέλιο. Δικαίωμα δεν είναι ό,τι θέλω. Δικαίωμα είναι ό,τι χρειάζομαι για την ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη, εξέλιξη καθώς και την προαγωγή της υγείας. Ας το κρατήσουμε ως δεύτερο κρατούμενο κι αυτό. Μέρες τώρα, ακούω ξώφαλτσα τον ντόρο που έχει δημιουργηθεί για το αν δικαιούνται ή όχι ομοφυλόφιλα ζευγάρια να υιοθετούν, να γίνονται θετοί ή ανάδοχοι γονείς. Μάλιστα, πριν λίγες ημέρες το ελληνικό κοινοβούλιο υπερψήφισε το νομοσχέδιο αυτό. Νιώθω την ανάγκη καιρό τώρα να γράψω στην αγαπημένη μου σελίδα την άποψή μου για ένα θέμα ιδιαίτερα ...

Τοποθετώντας στο μυαλό μου την ηλικιακή ομάδα των ατόμων που διαβάζουν τα άρθρα μου, υπολογίζω ότι οι γονείς ή οι παππούδες των περισσοτέρων βίωσαν την γερμανική κατοχή στην Ελλάδα του 1941. Μια περίοδος δύσκολη, σκληρή, με πολλές κακουχίες, φόβο, στερήσεις, πείνα, νεκρούς. Τα χρόνια πέρασαν, η κατοχή κράτησε σχεδόν τρία χρόνια κι όπως κάθε έντονα αρνητικό βίωμα, άφησε το ανεξίτηλο σημάδι του στις ψυχές των ανθρώπων. Τα βιώματα μας συνοδεύουν και μας διαμορφώνουν. Ποιος από εμάς δεν άκουσε από αυτούς τους ανθρώπους εκφράσεις ή δεν παρατήρησε συμπεριφορές όπως: «Φάε όλο το φαΐ σου», «κοίτα αδύνατο που είσαι», «δε πετάμε ποτέ φαγητό, είδη ρουχισμού, αντικείμενα», «κάνε οικονομία» ; Αυτές είναι νοοτροπίες, συμπεριφορές και τρόποι ζωής ανθρώπων που μια εποχή τους χάραξε βαθιά ψυχοσυναισθηματικά. Ο τρόμος βίωσης ανάλογων συνθηκών τους οδήγησε στην ανάπτυξη αμυντικών μηχανισμών που χαρακτηρίστηκαν ως «κατοχικό σύνδρομο». 2009-2018 κι ακόμα το τέλος δεν έχει έρθει. Η οικονομική κρί...

Από τον τίτλο και μόνο μαρτυράται ίσως το περιεχόμενο του άρθρου. Ενοχλημένος και επηρεασμένος από τη μία, εξ’ αιτίας των επαναλαμβανόμενων σοβαρότατων ατοπημάτων από ιεράρχες, από την άλλη ίσως επειδή το Άγιο Πάσχα πλησιάζει αποφάσισα να βάλω στο χαρτί όσα τριγυρνάνε όλο αυτόν τον καιρό στο μυαλό μου. Το θέμα της πίστεως και της θρησκείας είναι ένα κομμάτι εξαιρετικά ευαίσθητο, για αυτό και παρακάτω θα προσπαθήσω να ξεδιπλώσω τη συλλογιστική μου με προσοχή και υπευθυνότητα έχοντας φυσικά ξεκάθαρο μέσα μου ότι είναι άλλο η θρησκεία κι άλλο ο κλήρος της. Ακόμα, πιστεύω ακράδαντα πως προφανέστατα όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίδια και υπάρχουν και εξέχουσες προσωπικότητες στις τάξεις την εκκλησίας. Τελειώνοντας τον πρόλογό μου, θα ήθελα να αναφέρω πως ως άνθρωπος “ανήσυχος”, που αναζητά και ερευνά, παρά τις απόψεις μου περί θρησκειών, τη βιβλιοθήκη μου κοσμεί η Καινή Διαθήκη την οποία έχω αναγνώσει περισσότερες από μια φορές, κάτι που εκτιμώ έχουν κάνει ολίγοι εν γένει. “Οὐαὶ ὑμῖν, γ...

Με αυτόν τον υπέροχο στίχο της ελληνικής δημοτικής ποίησης περιγράφεται καθολικά, μέσα σε μια πρόταση και 8 μόλις λέξεις, η πλάση. Δε θα σταθώ σε αυτή τη θεωρία, αρκεί όμως να σκεφτούμε πως όλα γύρω μας, οι γαλαξίες, οι πλανήτες, η ζωή, δημιουργήθηκαν από έναν έρωτα, μιαν έλξη ηλεκτρομαγνητικών και βαρυτικών δυνάμεων, τη συνένωση έπειτα τη δημιουργία, τη ζωή και το τέλος. Και κρατήστε τη λέξη “τέλος” διότι καθετί ζωντανό έχει και το τέλος του. Ένα τέλος που συνδέεται με την αρχή. Ο έρωτας λοιπόν, ίσως το υψηλότερο και ευγενέστερο συναίσθημα. Ο έρωτας υμνήθηκε από την πρώτη στιγμή με τον ομορφότερο τρόπο έκφρασης, τις τέχνες. Ενδεικτικά, με την αρχιτεκτονική : Το πασίγνωστο Taj Mahal στην Άγκρα της Ινδίας είναι μαυσωλείο που δημιούργησε το 1631μ.Χ ο Μόγγολος αυτοκράτορας Σάχης για να τιμήσει την πολυαγαπημένη του σύζυγο που απεβίωσε όντας εγκυμονούσα. Η γλυπτική : Το γλυπτό “Amore e Psiche” (Έρως και ψυχή) του Ιταλού Antonio Canova .  Η ζωγραφική : “ Les amants ” ...

       Η εκδήλωση ψυχικής διαταραχής στο άτομο είναι αδιαμφισβήτητα ένα δυσάρεστο γεγονός. Ένα γεγονός ωστόσο που η επιρροή του δε σταματάει στον ψυχικά ασθενή αλλά επηρεάζει άμεσα και έμμεσα όλο το κοινωνικό σύνολο.    Οικονομικά και κοινωνικά πέρα από το ίδιο το άτομο επιβαρύνονται το κράτος καθώς και το οικογενειακό και το ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον του ασθενούς. Τα άτομα και οι φορείς δηλαδή που θα φροντίσουν, θα μεριμνήσουν και θα ενδιαφερθούν για τις δυσκολίες του ψυχικά ασθενούς.    Το σημαντικότερο – άμεσο κόστος της ψυχικής ασθένειας είναι η θεραπευτική αγωγή. Πολλές ψυχικές διαταραχές είναι χρόνιες και τείνουν να υποτροπιάζουν. Για κάποιες από αυτές είναι επιτακτική η ανάγκη φαρμακοθεραπείας, ψυχοθεραπείας, συστηματικής παρακολούθησης από ειδικό, συνδυασμό των παραπάνω ή και ένα από αυτά. Έτσι γίνεται κατανοητό πως το κόστος αντιμετώπισης της ψυχικής ασθένειας είναι αρκετά σημαντικό και επιβαρυντικό για το άτομο και το περ...

Σύμφωνα με πολλές θρησκείες, οι άγγελοι παρουσιάζονται ως χαριτωμένα, όμορφα πλασματάκια, φτερωτά, φωτεινά, άυλα, που ρόλος τους είναι οι καλές πράξεις και η σύνδεση – μεταφορά μηνυμάτων από και προς το υπέρτατο, τον Θεό. Το προσπερνώ και συνεχίζω τη γραφή του άρθρου μου λέγοντας με θέρμη τα παρακάτω. Όχι! Οι άγγελοι δεν είναι χαριτωμένα, όμορφα πλασματάκια, φτερωτά, φωτεινά και άυλα που ρόλος τους είναι οι καλές πράξεις και η σύνδεση – μεταφορά μηνυμάτων από και προς τον υπέρτατο Θεό. Ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο αυτό! Ας το πάρουμε από την αρχή. Άυλα δεν είναι. Έχουν σάρκα και οστά και ψυχή και συναισθήματα και σκέψεις και πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα και δυνατά σημεία και αδυναμίες. Φωτεινότητα ίσως εκπέμπουν, δε λέω. Ίσως ένα φωτεινό χαμόγελο, μάτια λαμπερά σα φώτα. Φτερά δεν έχουν σίγουρα ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Χαριτωμένα και όμορφα, είναι υποκειμενικό αλλά μάλλον είναι και από τα δύο. Οι άγγελοι ζουν επί γης, ζουν ανάμεσά μας και δεν είναι τίποτα περισσότερο και...